Mijn vlucht is vertrokken, Peggy is onderweg naar Ellen, en ondanks de teleurstelling, verdriet en een vleugje woede die we allemaal voelen, omarmen we acceptatie. Boosheid en frustratie nemen alleen maar energie weg. We lachen om de situatie (ik heb 40 graden koorts en kan niet met mijn vlucht mee) en realiseren ons dat er een zilveren randje aan zit. We hebben allemaal een lege agenda en kunnen de komende dagen genieten van Mij-Tijd op onze eigen unieke manieren en in ons eigen tempo. We begrijpen dat iedereen zijn eigen bergen en dalen heeft, en bij Mij-Tijd is alles welkom.

Ik kijk uit naar de komende week, en mijn lichaam geniet van de welverdiende rust die het nodig heeft. Deze reis van Mij-Tijd gaat door, met nog meer passie en een vleugje humor, en ik ben klaar voor wat de toekomst brengt.